وزن قابل شارژ

TL;DR: وزن قابل شارژ رقمی است که حمل و نقل هوایی یا اکسپرس شما به آن پرداخت می شود.هر کدام که بالاتر باشد: وزن ناخالص واقعی در مقیاس یا وزن حجمی بر اساس اندازه بسته.

حامل ها از وزن قابل شارژ استفاده می کنند تا محموله های سبک اما حجیم برای فضایی که در یک هواپیما اشغال می کند، به طور عادلانه پرداخت می شود.حامل حمل و نقل را وزن می کند، هر بسته را اندازه گیری می کند، وزن حجمی را محاسبه می کند و سپس صورتحساب ها را بر روی بزرگتر از دو عدد می دهد.

در اینجا یک مثال ساده است.یک کارتن ۶۰ در ۴۰ در ۰۰ × ۳۰ سانتی متر اندازه گیری می کند که ۷۲ هزار سانتی متر مکعب است.با استفاده از تقسیم کننده مشترک بار هوایی ۶۰۰۰، وزن حجمی ۱۲ کیلوگرم است.اگر کارتن واقعا ۲۵ کیلوگرم وزن داشته باشد، وزن قابل شارژ ۲۵ کیلوگرم است.اگر همان کارتن فوم سبک را نگه می داشت و تنها 5 کیلوگرم وزن داشت، وزن قابل شارژ به جای آن 12 کیلوگرم بود.

تقسیم کننده ها متفاوت است.محموله های هوایی معمولا از 6000 استفاده می کنند، در حالی که پیک های اکسپرس مانند DHL، FedEx و UPS معمولا از 5000 استفاده می کنند که وزن حجمی بالاتری را برای همان جعبه تولید می کند.حامل های فردی می توانند قوانین خود را اعمال کنند و بسیاری از آنها تا نیمه یا کل کیلوگرم بعدی را گرد می کنند.

برای محموله های متراکم مانند ورق های کاشی موزاییک شیشه ای، وزن واقعی تقریبا همیشه رقم بالاتر است، بنابراین کاهش اندازه جعبه هزینه را بسیار کاهش نمی دهد.کاهش وزن کل، به عنوان مثال با حمل و نقل تنها یک بخش نمونه، اثر واقعی دارد.در مقایسه با وزن ناخالص و وزن خالص.